97. மானம்Thirukkural 97: Honour

இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும்
குன்ற வருப விடல்

Indri Amaiyaach Chirappina Aayinum
Kundra Varupa Vital

Though linked to splendours man no otherwise may gain, Reject each act that may thine honour's clearness stain

சீரினும் சீரல்ல செய்யாரே சீரொடு
பேராண்மை வேண்டு பவர்

Seerinum Seeralla Seyyaare Seerotu
Peraanmai Ventu Pavar

Who seek with glory to combine honour's untarnished fame, Do no inglorious deeds, though men accord them glory's name

பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய
சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு

Perukkaththu Ventum Panidhal Siriya
Surukkaththu Ventum Uyarvu

Bow down thy soul, with increase blest, in happy hour; Lift up thy heart, when stript of all by fortune's power

தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்
நிலையின் இழிந்தக் கடை

Thalaiyin Izhindha Mayiranaiyar Maandhar
Nilaiyin Izhindhak Katai

Like hairs from off the head that fall to earth, When fall'n from high estate are men of noble birth

குன்றின் அனையாரும் குன்றுவர் குன்றுவ
குன்றி அனைய செயின்

Kundrin Anaiyaarum Kundruvar Kundruva
Kundri Anaiya Seyin

If meanness, slight as 'abrus' grain, by men be wrought, Though like a hill their high estate, they sink to nought

புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று
இகழ்வார்பின் சென்று நிலை

Pukazhindraal Puththelnaattu Uyyaadhaal Enmatru
Ikazhvaarpin Sendru Nilai

It yields no praise, nor to the land of Gods throws wide the gate: / Why follow men who scorn, and at their bidding wait

ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே
கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று

Ottaarpin Sendroruvan Vaazhdhala�n Annilaiye
Kettaan Enappatudhal Nandru

Better 'twere said, 'He's perished!' than to gain / The means to live, following in foeman's train

மருந்தோமற்று ஊன்ஓம்பும் வாழ்க்கை பெருந்தகைமை
பீடழிய வந்த இடத்து

Marundhomatru Oonompum Vaazhkkai Perundhakaimai
Peetazhiya Vandha Itaththu

When high estate has lost its pride of honour meet, Is life, that nurses this poor flesh, as nectar sweet

மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்
உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்

Mayirneeppin Vaazhaak Kavarimaa Annaar
Uyirneeppar Maanam Varin

Like the wild ox that, of its tuft bereft, will pine away, Are those who, of their honour shorn, will quit the light of day

இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு

Ilivarin Vaazhaadha Maanam Utaiyaar
Olidhozhudhu Eththum Ulaku

Who, when dishonour comes, refuse to live, their honoured memory / Will live in worship and applause of all the world for aye